Tegenover mij schuift een vrouw aan de tafel

Het valt me op dat ze onrustig is, kijkt om haar heen, ontwijkt mijn blik. Met gepaste nieuwsgierigheid observeer ik haar. Gedachten die door mijn heen gaan, wie is deze vrouw, wat maakt haar onrustig, wat is haar verhaal? Ik schenk een kopje thee voor haar in en we raken in gesprek. Ze verteld dat ze kanker heeft gehad, vele behandelingen heeft ondergaan. Chemotherapiën, waar ze erg ziek van werd. Maar ook wat het heeft gedaan met haar relatie. Haar man vervreemde van haar. Ze hoeft dus van hem geen zorg te verwachten. Dat is op dit moment wat haar onrustig maakt, gezien ze zich niet goed voelt en het vermoeden er is dat de kanker terug is. Maar zoals ze destijds de behandelperiode, eenzaam en alleen doorgekomen was, zo wilde ze het niet weer. Van mij komt de vraag aan haar, hoe ze het voor haar ziet. Wat wil ze graag geregeld hebben? Ze denkt na, in elk geval zorg regelen voor als ze niet meer uit bed kan, of de deur uit kan. Thuiszorg regelen maar ook familie en vrienden vragen. Ze ziet steeds beter voor zich hoe ze het wil gaan regelen. Ze neem de touwtjes in handen om ervoor te zorgen dat ze zelf de moeilijke periode die gaat komen, beter doorkomt. Aan haar zie ik dat ze er sterker van wordt en ook haar onrustige blik verdwijnt……

Dat is voor mijn stervensbegeleiding, dat is wat ik geweldig vind, de verandering die ik zag in haar, van onrust naar rust….